Według prawa polskiego patent to prawo nadawane osobie fizycznej bądź prawnej do wyłącznego wykorzystania w celach zarobkowych danego rozwiązania technologicznego, które wykazuje cechy innowacyjności. Wynalazek, aby zostać opatentowany, musi spełniać następujące wymagania: ma wykazywać nowe, autorskie podejście do rozwiązania konkretnego problemu, być sprawny i merytorycznie poprawny, posiadać techniczną dokumentację, mieć skonkretyzowane pole wykorzystania i działania. Ponadto, wynalazek nie może funkcjonować wcześniej w powszechnym obiegu, mimo że nie został opatentowany. Nie można więc opatentować linijki ani koła. Autor wynalazku powinien także umieć skonstruować jego prototyp lub przynajmniej przedstawić jego model. Patenty na wynalazki udzielane są bez względu na dziedzinę techniki, jeżeli wnoszą nowe rozwiązania i nadają się do produkcji przemysłowej. W przypadku, gdy przedmiot opatentowany jest tajny, np. gdy jest to rodzaj zbrojenia, który ma zostać wprowadzony do użycia przez armię, prawa przechodzą na rzecz Skarbu Państwa. Z kolei gdy wykonanie obiektu zostało zlecone grupie naukowców przez konkretną instytucję, np. ośrodek badawczy, prawa wchodzą w jego posiadanie. Wszystkie patenty są zbywalne i podlegają dziedziczeniu. W Polsce ważność patentu mija po dwudziestu latach od daty zgłoszenia wniosku, a prawo do wykorzystanie rozwiązania technologicznego przechodzi do domeny publicznej. Patenty na wynalazki przyznawane są przez Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polski i obowiązują wyłącznie na terytorium RP. Istnieje także możliwość nadania patentu przez Europejski Urząd Patentowy, który to zajmuje się wydawaniem patentów europejskich, które przyjmują prawa patentów narodowych w każdym z państw członkowskich Europejskiej Organizacji Patentowej.
