|
Chirurgia szczękowo-twarzowa i stomatologiczna
Chirurgia szczękowo-twarzowa - zajmuje się leczeniem operacyjnym schorzeń jamy ustnej, części twarzowej głowy - aż po dół przedni czaszki włącznie - , prócz tego szyi. Jest podspecjalnością stomatologii , poza tym chirurgii.
Leczenie chorób zatok szczękowych
Zatoki to wypełnione powietrzem dwoiste przestrzenie - rozmieszczone symetrycznie wokół nosa i oczu. Zatoki przynosowe są parzyste - tj. podwójne i składają się 2 zatok czołowych, 2 szczękowych, błędnika sitowego (komórki sitowe) i 2 zatok klinowe koło ucha. W pewnym sensie stanowią przedłużenie jam nosa. Największe objętościowo są zatoki szczękowe znajdujące się po obu stronach nosa. Ich pojemność wynosi ok. 15 ml, ściana górna stanowi dno oczodołu, ściana przednio - dolna graniczy z zębami górnymi. Zatoki czołowe - zlokalizowane około nad oczami, zaś pozostałe są głębiej (za nasadą nosa). Z reguły zatoki powinny posiadać wyborny kontakt z jamą nosową. Objawy. Zapalenie zatok przynosowych może obejmować wyłącznie zatoki szczękowe - i być wywołane np. przez infekcję zębów i okostnej (tzw. zapalenie zębopochodne). W większości wypadków obejmuje całość zatok okołonosowych. W wypadku zapalenia zatoki szczękowej jest to ból szczęki, górnych zębów lub policzka.
Leczenie chirurgiczne stosuje się, gdy spostrzeżega się stabilne zmiany chorobowe - na przykład. patologiczne zmiany w zatokach, wady tworzenia nosa i zatok. Chirurgiczne leczenie zatok posiada na celu: - usunięcie chorych tkanek, z maksymalnym zachowaniem pozostałych odcinków błony śluzowej - utworzenie dobrego połączenia zatok z jamą nosową - objęcie już pierwszym zabiegiem wszystkich zatok przynosowych, w których toczy się proces chorobowy.
Podjęcie decyzji o leczeniu chirurgicznym zatok wymaga dokładnej diagnostyki obrazowej. Praktyczny diagnostycznie obraz dostarcza dziś tomografia komputerowa (lub technologie o podobnej jakości).
Technika zabiegów. W leczeniu chirurgicznym przewlekłego zapalenia zatok - obok klasycznych metod operacji zatok - w coraz większym stopniu wykorzystuje się mikrochirurgię wewnątrznosową i pozwalającą ją technologię endoskopową. Technologie te minimalizują uszkodzenia ciała chorego i skracają znakomicie czas rehabilitacji.
Chirurgia ortognatyczna (korekcje wad rozwojowych żuchwy i szczęk)
Chirurgia ortognatyczna pozwala na leczenie wrodzonych wad zgryzu wynikających z dysproporcji rozwojowych kości twarzoczaszki. Misją leczenia jest poprawa zadań układu stomatognatycznego przez poprawę warunków zgryzowych , a oprócz tego, co również istotne, poprawę rysów twarzy pacjenta.
Objawy. Ogólnie można powiedzieć, że wszystkie wrodzone wady kostne zgryzu prowadzą do zaburzeń zadań takich jak prawidłowa praca stawów skroniowo-żuchwowych, gryzienie pokarmów i połykanie, a nawet mowa. Negatywnie wpływają także na rysy twarzy. Z nierzadko nasilają schorzenia przyzębia oraz dodatkowo zwiększają ryzyko wystąpienia próchnicy zębów.
Technika zabiegów. Wykonywane zabiegi w zakresie chirurgii ortognatycznej obejmują zabiegi osteotomii, czyli przecięcia kości szczęki i żuchwy. Dzięki uzyskanej ruchomości, możliwe jest ustawienie kości szczęk w pożądanej pozycji względem siebie.
Leczenie stanów zapalnych tkanek miękkich i kości części twarzowej czaszki
Zapalenia nieswoiste i swoiste tkanek miękkich, węzłów chłonnych i kości szczęk
Proces zapalny jest wyzwalany przez wiele czynników zarówno wewnątrzpochodnych (toksyny, enzymy, kompleksy antygen-przeciwciało martwica) jak również zewnątrzpochodnych (czynniki mechaniczne, chemiczne, fizyczne i biologiczne: bakterie wirusy i grzyby). Najczęstszą przyczyną zapaleń są czynniki biologiczne w tym bakterie. Następstwem ich działania jest stan zapalny zarówno miejscowy jak i ogólny.
Zapalenia tkanek miękkich i kości części twarzowej czaszki są wywołane przede wszystkim przez bakterie, a wynika to z bogatej flory bakteryjnej bytującej w jamie ustnej, zatokach przynosowych i skóry twarzy. Zakażenia pochodzenia zębowego stanowią 70-90 % przyczyn tych zapaleń. Przyczynami w ogromnej liczbie przypadków są: żeby z zgorzelinową miazga, ropne zapalenia ozębnej, utrudnione wyrzynanie zębów, choroby tkanek przyzębia. Do niezębopochodnych przyczyn zapalenia zaliczamy: zapalenie węzłów chłonnych, migdałków, ślinianek, niezębopochodne zapalenie zatok szczękowych, zakażone rany pourazowe i pooperacyjne, bakteryjne zapalenie skóry twarzy.
Mnogość postaci klinicznych zapaleń, które mogą posiadać charakter ograniczonych przemian aż do groźnych dla życia i śpiesznie rozwijających się zakażeń ogólnych uwarunkowana jest wieloma czynnikami: - rodzajem patogenu i jego patogenność i zjadliwość - miejscem jego zadziałania - stanem miejscowym i ogólnym organizmu - złożoną budową anatomiczną części twarzowej czaszki (łączność przestrzeni międzypowięziowych twarzy i szyi).
Postacią kliniczna zapalenia może być: naciek zapalny, ropień, ropowica, zapalenie kości. Postacie ropnych zapaleń zębopochodnych tkanek miękkich twarzowej części czaszki to: - wewnątrzustne: ropień podokostnowy, podśluzówkowy, podniebienia, dołu nadkłowego, podjęzykowy, języka, policzka, - zewnątrzustne: ropień podbródkowy, podżuchwowy, okołożuchwowy, podżwaczowy, przestrzeni skrzydłowo-żuchwowej, przestrzeni skrzydłowo-podniebiennej, przygardłowy, okołomigdałkowy, przestrzeni podskroniowej, przestrzeni skroniowej.
Leczenie stanu zapalnego jest miejscowe i ogólne w zależności od stopnia zawansowania procesu oraz dodatkowo stanu miejscowego i ogólnego chorego. Miejscowe polega na wyeliminowaniu przyczyny (usunięcie zęba i nacięcie ropnia) oraz dodatkowo ogólne na antybiotykoterapii , a ponadto wyrównaniu stanu ogólnego (m.in. leki przeciwbólowe, przeciwgorączkowe, wyrównanie zaburzeń wodno-elektrolitowych).
Zakażenie ogniskowe
Zwane zupełnie inaczej zakażeniem odogniskowym to zmiana chorobowa będąca przyczyną wysiewu bakterii i oddziaływania ogniska pierwotnego (zębopochodnych procesów zapalnych) na drodze alergicznej, toksycznej czy nerwowej, wywołującej lub podtrzymującej w innych narządach proces chorobowy. W jamie ustnej pierwotnymi ogniskami zakażenia mogą być: zęby z martwą miazgą, zęby leczone metodami amputacyjno-ekstyrpacyjnymi, przewlekłe zapalenia okołowierzchołkowe, torbiele zębopochodne, zatrzymane zęby, utrudnione wyrzynanie zębów, patologiczne kieszonki dziąsłowe.
Leczenie choroby odogniskowej polega na usunięciu ogniska pierwotnego a zakres jego eliminacji jest uzależniony od wskazań lekarza prowadzącego pacjenta. W przypadku wskazań bezwzględnych trzeba wyeliminować wszelkie ogniska. Eliminując w pierwszym etapie ogniska z czynnym procesem zapalnym bardzo często w osłonie antybiotykowej okołozabiegowo. W przypadku wskazań względnych należy z dokładnością określić pierwotne ogniska, by uniknąć niepotrzebnego okaleczania chorego.
|
|